توضیحات بیشتر در سایت

www.smediaint.com

به یاد خالق نسل سوخته و قارچ سمی

در پنج سال گذشته چند فیلم  شاهکار دیده اید؟

در پنج سال گذشته چند فیلم قوی و ماندگار دیده اید؟

در پنج سال گذشته چند فیلم خوب دیده اید؟

در پنج سال گذشته چند فیلم  متوسط رو به بالا دیده اید؟

در پنج سال گذشته چند فیلم (به اصیل کلمه فیلم  ف ی ل م) دیده اید؟

اصلا ما در پنج سال گذشته  بجز چند استسنا ( که معلوم هم نیست که چطوری از دست شان در رفته 

 است )در سینمای ایران  فیلم داشته ایم؟

آیا قد و قواره جشنواره بین الملی فیلم فجر  در اندازه ای است که فیلم سخیف و پر از اشکالات

فیلم نامه نویسی و کارگردانی روز سوم فیلم برتر آن است؟

آیا سیاست های جشنواره فرهنگی فیلم فجر به گونه ایست که کسی که سال ها پیش هنر و هنرمند

را انکار و حتی صاحبان اندیشه را مورد نوازش قرار می داد  مدعی سیمرغ می شود؟

هویت و اعتبار یک جشنواره چیست ؟

اعتبار جشنواره به نوع پذیرایی و سرویس دهی آن است یا سخنرانی ها شاید هم نوع  پیش فروش

بیلط های آن؟

آیا مسولین ما نمی دانند هویت و اعتبار جشنوار ها به فیلم ها و هنر مندان معتبری است که

در آن حضور دارند؟

آیا هنرمندان معتبر ما می تواند در شرایط فرهنگی جامعه ما فیلم بسازند؟

آیا اگر بسازند چند سال باید منتظر این باشند که کسی در طول عمرش در هیچ فیلمی (با هر سمتی)

حضور نداشته به او اجازه نمایش دهد (و بعد از مردم عذر خواهی بکند)؟

آیا بهتر نبود که به جای وزارت ارشاد و فرهنگ اسلامی  وزارتی داشتیم که حداقل در عنوان آن

لغاتی بود نظیر هنر  / سینما/ تاتر 

ارشاد ... ارشاد کی مردم یا هنرمندان ؟

آیا هنرمندان ما نیاز به ارشاد دارند؟

چه کسی هنرمندان ما را ارشاد می کند؟

آیا کسانی که برای هنرمندان ما تعیین و تکلیف می کنند  خود هنرمند هستند یا کارمند هنر؟

تفاوت هنرمند با کارمند هنر چیست ؟

کدام ارجح تر و صاحب نظر تر هستند؟

باز هم سوال دارم ولی بهتر است بروید واز جشنواره   فجر لذت برید

(عکس با لا  با مطلب ارتباطی ندارد . این عکس را دوست دارم چون از آن روز برای من روز خوشی بود)

خوشحال شدم .شش سالی از ساخت نفس عمیق می گذرد. در آن سال ها فیلم خوب کم گیر

می آمد. ولی نفس عمیق بسیار فیلم خوبی بود . اینجا قصد نقد فیلم ندارم بحث من امروز این است.

که چرا کارگردانانی که فیلم خوبی می سازند . و فیلم شان نیز مورد قبول واقع می شود .(ازنگاه خاص)

از ساختن فیلم  جدید حذر میکنند. درحالی فیلمسازان متوسط و حتی ضعیف سالی یک بار را فیلم

می سازند. (اینم از  احوال وارانه سینمای ما)

این قضیه فقط در مورد شهبازی (نفس عمیق) نیست نمونه های فراوانی وجود  دارد.

واروژ کریم مسیحی (پرده آخر)

همایون اسعدیان (آخر بازی )

حمید نعمت الله (بوتیک)

مهدی کرم پور(چه کسی امیر را کشت )

نوربخش(رای باز/عاشق مترسک)

.........

شاید این به خود فیلم سازان بر میگردد که با ساخت اثر جدید نتوانند انتظارات  برآورده کنند.

و در سایه فیلم درخشان قبلی خود می ایستند. شاید هم مشکل از تهیه کنندگان باشد وقتی

 فیلم های راحت بی درد سری مانند (کلاغ پر / توفیق اجباری و........) برگشت مالی بی دغدغه ای

را همرا دارد لزومی بر تولید چنین آثاری را نمی بینند.

ما با برگشت سرمایه و پول در سینما مشکلی نداریم ولی بطور مثال وقتی فیلم ایکس برای

تهیه کننده اش  سود سرشاری حاصل میکند. هویت سینما فدای سرمایه می شود . حال اندکی از

همان سرمایه (مقدار ناچیزی > اصولا این گونه فیلم های خاص با کارگردانان جوان کم هزینه است)

خرج هویت سینما شود.

بهر حال به آقای شهبازی تبریک می گویم .

کیومرث پوراحمد کارگردان دوست داشتنی (بی بی چل چله / بخاطر هانیه / خواهران غریب)

کیومرث پوراحمد کارگردان به یاد ماندنی (قصه های مجید / شب یلدا )

کیومرث پوراحمد کارگردان ..................(گل یخ / نوک برچ)

کیومرث پوراحمد ......................(..........شب )

آقای پوراحمد دوست داشتنی و صمیمی  .درست است تمام فیلم سازان دارای اوج و فرود هایی هستند

درست است غم نان آدم را به نوک برج و گل یخ می رساند .

ولی یک سوال صمیمانه از شما کارگردان دوست داشتنی چه چیزی شما را به اتوبوس شب رساند.

آن هم بعد  از کارهای تجاری و سبک گل یخ و نوک برج .

شاید این گونه بهتر باشد چه چیزی شما را بعداز بهترین اثر زندگیتان شب یلدا به به گل یخ رساند.

شما که فروتنانه بعد ساخت چندین اثر سینمایی دستیار کیارستمی شدید و رشد محسوس در آثارتان

نمایان شد .

هنگام اتفاقاتی درکه اتوبوس شب جاری است شما درحال ساخت کدام اثرتان بودید.

فکر کنید یک اپیزد قصه های مجید را حاتمی کیا  یا ملاقلی پور  می ساختند .

امید وارم ادامه غم نان در نوک برج و گل یخ   حاصل این نباشد که کارگردان سینما ما  در این فضا ی

حاکم بر سینما رابه سمت سینمای چنگ برده باشد.

خیلی ها نوشتند و گفتند تارانتینو گند زد یا فیلم آخر ش سوتی . قابل مقایسه با کیل بیل یا

پالپ فیکشن نیست درسته ولی ضدمرگ فقط  فقط ضد مرگ . خود کارگردان فقط قصد باز سازی

یک ژانر منسوخ شده را داشته (ایکس فیلم /زامبی)اگر با تمام مخافان و منتقدان فیلم آخر وی

موافق باشیم  .یک نکته می ماند . ضد مرگ سکانس تصادف . کسی منکر این می تواند بشود که

کارگردان یکی از خلاقانه ترین /مهیج ترین و ناب ترین صحنه تصادف را در سینما  خلق کرده است

که همین یک سکانس به تمام فیلم های سال می ارزد.

نویسنده . تدوینگر و کارگردان : روزبه روحی پور

مشاور فیلم نامه : ریحانه حسن زاده

دستیار اول کارگردان و برنامه ریز: عادل ذکاوت

تصویر بردار: سام سلیمانی

طراح نور: محمد حسین عباچی

صدابردار: مهرداد دادگری

صداگذاری: رضا موسوی

آهنگساز : بهروز پایگان

ترانه: یغما گلرویی

خواننده: رضا یزدانی

دستیار دوم کارگردان : محمد زمان وفاجویی

طراح صحنه و لباس: بنیامین اثباتی/ محمد زمان وفاجویی

منشی صحنه : نوشین حسن زاده

طراح گریم: پدرام زرگری

مدیر تولید: محمد حسن زاده

مدیر تدرکات: محمد شادکی

گفتار متن: سیامک صفری

تهیه کننده : روزبه روحی پور(فریاد فیلم)

بازیگران:

اکبر معززی/ عادل ذکاوت/فربد فرهنگ /روزبه روحی پور/مجید بهکار پیشه/دلارام جمالیان

سالار آزادمنش/شاپورکلهر/ علی اصغر طبسی/ سمیرا حسن پور/مارال حاجی زاده

مرجان فریقی/ عباس کلایی/ سیاوش شبانی / مهدی درویش/ محمد زمان وفاجویی

تیتر خبرگذاری فارس شنبه۲۳/۱۰/۸۶

رفقای فراموش شده به برلین رفتند .

تیتر خبرگذاری آفتاب شنبه۲۳/۱۰/۸۶

گانگسترهای اسکورسیزی و تارانتینو در کوچه پس کوچه های منوچهری و لاله زار