خوشحال شدم .شش سالی از ساخت نفس عمیق می گذرد. در آن سال ها فیلم خوب کم گیر

می آمد. ولی نفس عمیق بسیار فیلم خوبی بود . اینجا قصد نقد فیلم ندارم بحث من امروز این است.

که چرا کارگردانانی که فیلم خوبی می سازند . و فیلم شان نیز مورد قبول واقع می شود .(ازنگاه خاص)

از ساختن فیلم  جدید حذر میکنند. درحالی فیلمسازان متوسط و حتی ضعیف سالی یک بار را فیلم

می سازند. (اینم از  احوال وارانه سینمای ما)

این قضیه فقط در مورد شهبازی (نفس عمیق) نیست نمونه های فراوانی وجود  دارد.

واروژ کریم مسیحی (پرده آخر)

همایون اسعدیان (آخر بازی )

حمید نعمت الله (بوتیک)

مهدی کرم پور(چه کسی امیر را کشت )

نوربخش(رای باز/عاشق مترسک)

.........

شاید این به خود فیلم سازان بر میگردد که با ساخت اثر جدید نتوانند انتظارات  برآورده کنند.

و در سایه فیلم درخشان قبلی خود می ایستند. شاید هم مشکل از تهیه کنندگان باشد وقتی

 فیلم های راحت بی درد سری مانند (کلاغ پر / توفیق اجباری و........) برگشت مالی بی دغدغه ای

را همرا دارد لزومی بر تولید چنین آثاری را نمی بینند.

ما با برگشت سرمایه و پول در سینما مشکلی نداریم ولی بطور مثال وقتی فیلم ایکس برای

تهیه کننده اش  سود سرشاری حاصل میکند. هویت سینما فدای سرمایه می شود . حال اندکی از

همان سرمایه (مقدار ناچیزی > اصولا این گونه فیلم های خاص با کارگردانان جوان کم هزینه است)

خرج هویت سینما شود.

بهر حال به آقای شهبازی تبریک می گویم .